ΛΕΟΝΗ

 

Μια φορά κι έναν καιρό, στην καρδιά του Μαγεμένου Δάσους, εκεί όπου τα δέντρα ψιθυρίζουν μυστικά και τα λουλούδια φωσφορίζουν το βράδυ, ζούσε μια παρέα από μικρά ξωτικά της φύσης.

Ανάμεσά τους ξεχώριζε η Λεονή, ένα πανέμορφο ξωτικό με μεγάλα, ροζ φτερά σαν της πεταλούδας και ένα απαλό, βελούδινο καπέλο. Η Λεονή είχε μια πολύ ξεχωριστή αποστολή στο δάσος: ήταν η προστάτιδα των παραμυθιών και των αστεριών. Μαζί με τους φίλους της, τον μικρό Όλιβερ που έπαιζε μια μαγική φλογέρα από καλάμι και τη μικρή Άμπερ με τα πράσινα φτερά, φρόντιζαν να κρατούν το δάσος πάντα γεμάτο χαρά και φως.

Στη μέση του καθαρού ξέφωτου στεκόταν το Μεγάλο Δέντρο των Ξωτικών. Ο κορμός του ήταν γεμάτος από μικρά, ξύλινα σπιτάκια με φωτεινά παράθυρα και μπαλκονάκια, όπου έμεναν τα πουλιά του δάσους. Από ένα ψηλό κλαδί κρεμόταν ένα μεγάλο, χρυσό φανάρι που δεν έσβηνε ποτέ, σκορπίζοντας μια ζεστή, καθησυχαστική

λάμψη σε όλη την περιοχή.

Εκείνο το απόγευμα, η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη ανυπομονησία. Τα πουλιά κελαηδούσαν το «Χαρούμενο Τραγούδι» της άνοιξης και μια μικρή, χάρτινη βάρκα έπλεε ήσυχα στην κρυστάλλινη λίμνη, ανάμεσα σε χιλιάδες αγριολούλουδα και μανιτάρια.

— Κοιτάξτε ψηλά! φώναξε ξαφνικά η Λεονή, δείχνοντας με το δάχτυλό της τον καταγάλανο ουρανό.

Μια μαγική σπείρα από φωτεινά αστέρια και μικροσκοπικές νεράιδες άρχισε να στροβιλίζεται στον αέρα. Ήταν το σημάδι πως η νύχτα πλησίαζε και πως ήρθε η ώρα για το πιο όμορφο κομμάτι της ημέρας.

Τα μικρά ξωτικά μαζεύτηκαν γύρω από τη Λεονή, κάθισαν στο

ΑΦΗΓΗΣΗ

 

UNDINE ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ (1912)

 

ARTHUR RACKHAM (1867-1939)

---

Η εικόνα αποτελεί μια κλασική δημιουργία του ARTHUR RACKHAM, ενός από τους κορυφαίους εκπροσώπους της "Χρυσής Εποχής" της εικονογράφησης. Το έργο απεικονίζει την UNDINE, το πνεύμα του νερού από το ομώνυμο παραμύθι του Friedrich de la Motte Fouqué, σε μια στιγμή που η απόκοσμη φύση της συναντά τον ανθρώπινο κόσμο.

Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΥΦΟΣ

• Η Φιγούρα της Undine: Η κεντρική ηρωίδα εμφανίζεται με μια σχεδόν ρευστή κίνηση, σαν να παρασύρεται από τον άνεμο ή το νερό. Τα μακριά, κυματιστά

Ο ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΣ

 

Ο ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΣ

HANS CHRISTIAN ANDERSEN

Ο φτωχός Γιοχάνες ήταν πολύ λυπημένος, γιατί ο πατέρας του ήταν βαριά άρρωστος και δεν μπορούσε πια να ζήσει. Δεν υπήρχε κανείς άλλος στο μικρό δωμάτιο εκτός από τους δυο τους. Η λάμπα πάνω στο τραπέζι άρχιζε να τρεμοσβήνει και ήταν αργά το βράδυ.

«Ήσουν ένας καλός γιος, Γιοχάνες», είπε ο άρρωστος πατέρας. «Ο Κύριος θα σε βοηθήσει να προκόψεις στον κόσμο». Και τον κοίταξε με τα σοβαρά, ευγενικά του μάτια, πήρε μια βαθιά ανάσα και πέθανε. Έμοιαζε σαν να κοιμόταν.

Ο Γιοχάνες έκλαψε πικρά. Τώρα δεν είχε κανέναν στον κόσμο, ούτε πατέρα ούτε μητέρα, ούτε αδέλφια. Ο φτωχός Γιοχάνες! Γονάτισε δίπλα στο κρεβάτι, φίλησε το χέρι του νεκρού πατέρα του και έχυσε πολλά, καυτά δάκρυα. Αλλά στο τέλος τα μάτια του έκλεισαν και αποκοιμήθηκε με το κεφάλι ακουμπισμένο πάνω στο σκληρό ξύλο του κρεβατιού.

Τότε είδε ένα παράξενο όνειρο. Είδε τον ήλιο και το φεγγάρι να υποκλίνονται μπροστά του και είδε τον πατέρα του πάλι γερό και δυνατό, και τον άκουσε να γελάει όπως παλιά. Μια πανέμορφη κοπέλα, με ένα χρυσό στέμμα στα μακριά, υπέροχα μαλλιά της, του άπλωσε το χέρι και ο πατέρας του είπε: «Δες τι νύφη κέρδισες. Είναι η πιο όμορφη σε όλο τον κόσμο!»

Όταν ο Γιοχάνες ξύπνησε, όλα αυτά τα ωραία πράγματα είχαν χαθεί. Ο πατέρας του κείτονταν νεκρός και παγωμένος στο κρεβάτι και δεν υπήρχε κανείς μαζί τους.

«Χιονάτη και Τριανταφυλλένια»

'Snow White and Rose Red' by Barbara C. Freeman, (1906 - 1999).

 

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΚΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ

Το συγκεκριμένο παραμύθι δεν πρέπει να συγχέεται με την πασίγνωστη «Χιονάτη και τους Επτά Νάνους». Πρόκειται για μια εντελώς διαφορετική ιστορία που έγινε γνωστή από τους ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΓΚΡΙΜ.Η BARBARA C. FREEMAN (1906–1999) ήταν διακεκριμένη Αγγλίδα συγγραφέας και εικονογράφος

ΤΟ ΛΑΛΟΥΣΑΚΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΣΚΟΥΦΑΚΙ

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΟΦΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΣΙΚΑ

Ήταν ένας γέρος φτωχός που κάθε μέρα πήγαινε στο βουνό για ξύλα. Μόχθαγε όλη μέρα για να πάρει εξήντα παράδες και με αυτούς πορευότανε η οικογένειά του. Μια μέρα, εκεί που κατηφόριζε από το βουνό, είδε ένα θέαμα παράξενο: ένα φίδι είχε καταπιεί μια κατσίκα, μα τα κέρατά της είχαν μείνει έξω από το στόμα του. Μήτε το φίδι μπορούσε να την καταπιεί, μήτε η κατσίκα να βγει.

«Πριγκίπισσα του Χιονιού»

Yuki-Hime σημαίνει «Πριγκίπισσα του Χιονιού» στην ιαπωνική λαογραφία. Είναι ένα όμορφο χειμωνιάτικο πνεύμα που εμφανίζεται κατά τη διάρκεια έντονης χιονόπτωσης και κρύων νύχτων. Φοράει ένα μακρύ λευκό κιμονό και έχει χλωμό δέρμα, σκούρα μαλλιά και ήρεμα, θλιμμένα μάτια.

Ο κόσμος λέει ότι περπατά ήσυχα μέσα από χιονισμένα χωριά και μονοπάτια του βουνού. Η αναπνοή της είναι κρύα σαν πάγος. Αν ένας ταξιδιώτης την συναντήσει και την ακολουθήσει, μπορεί να χαθεί στο χιόνι ή να παγώσει από το κρύο.

Το Yuki-Hime αντιπροσωπεύει την ευγενική αλλά θανάσιμη ομορφιά του χειμώνα. Δεν είναι πάντα σατανική, αλλά είναι μόνη και επικίνδυνη. Αν κάποιος δείξει φόβο ή απληστία, γίνεται ψυχρή και σκληρή. Αν κάποιος δείξει σεβασμό, μπορεί να εξαφανιστεί σαν χιόνι που πέφτει.

Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΤΩΝ ΠΑΓΩΝ (Isjomfruen) του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

Μια φορά κι έναν καιρό, στις παγωμένες κορυφές των Ελβετικών Άλπεων, εκεί που οι παγετώνες κατοικούν αιώνια, γεννήθηκε ο Ρούντι. Όταν ήταν ακόμα βρέφος, η μητέρα του έχασε τη ζωή της πέφτοντας σε μια χαράδρα του παγετώνα Λουτσίνε. Ο μικρός Ρούντι βρέθηκε στην αγκαλιά του πάγου, και η Νεράιδα των Πάγων, η κυρίαρχος των κρυστάλλινων σπηλαίων, τον φίλησε. «Δικός μου είσαι! Πάνω στη γη σε άφησα για τώρα, αλλά το φιλί μου το κρατάς βαθιά μέσα σου», ψιθύρισε η παγωμένη θεά. Ο Ρούντι σώθηκε από θαύμα, αλλά το βλέμμα του έμεινε για πάντα καθαρό και ψυχρό σαν το κρύσταλλο. Μεγαλώνοντας έγινε ο πιο ξακουστός κυνηγός, ικανός να σκαρφαλώνει εκεί που κανείς άλλος δεν τολμούσε. «Πρόσεχε τις απόκρημνες κορυφές, εκεί παραμονεύει η Νεράιδα», του έλεγαν οι γέροι, αλλά εκείνος γελούσε: «Το βουνό είναι το σπίτι μου, δεν φοβάμαι τον πάγο». Η καρδιά του όμως δόθηκε στη Μπαμπέτ, την κόρη του πλούσιου

μυλωνά. Ο μυλωνάς, θέλοντας να τον δοκιμάσει, του είπε περιπαικτικά: «Αν μου φέρεις το αετόπουλο από την πιο ψηλή και απόκρημνη κορυφή, τότε μόνο θα σου δώσω το χέρι της κόρης μου». Ο Ρούντι τον κοίταξε στα μάτια και απάντησε: «Θα το έχετε πριν δύσει ο ήλιος». Πράγματι, αψηφώντας τους ανέμους, ανέβηκε στους γκρεμούς και έφερε το αετόπουλο, κερδίζοντας την αγαπημένη του. Καθώς οι γάμοι πλησίαζαν, το ζευγάρι επισκέφθηκε το Μοντρέ. Εκεί, μια μέρα που ο Ρούντι ένιωσε ζήλια για έναν ξάδερφο της Μπαμπέτ, έφυγε μόνος του στα βουνά. Μέσα στην ομίχλη συνάντησε μια πανέμορφη κοπέλα. «Πιες από το κρασί μου, κυνηγέ, θα σε ζεστάνει», του είπε εκείνη με φωνή που έμοιαζε με το κελάρυσμα του νερού. «Ποια είσαι εσύ που γυρνάς μόνη στα ύψη;» τη ρώτησε ο Ρούντι. «Είμαι αυτή που ζητάει αυτό που της ανήκει»,

(Οι Πύλες της Νεραϊδοχώρας, 1922/ Margaret W. Tarrant; 1888-1959)

(Οι Πύλες της Νεραϊδοχώρας, 1922/ Margaret W. Tarrant; 1888-1959)

Το ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΚΟΥΚΛΑΣ

Το ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΚΟΥΚΛΑΣ, του ΤΑΚΗ ΣΑΡΡΗ, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πυρήνες της συγκεκριμένης τέχνης στην Ελλάδα. Με σταθερή έδρα στα ΚΑΤΩ ΠΑΤΗΣΙΑ, έχει διαμορφώσει μια ολόκληρη παράδοση, συνδυάζοντας την εκπαιδευτική προσέγγιση με την καλλιτεχνική αρτιότητα. 

 Ιστορικό και Φιλοσοφία

 Ο ΤΑΚΗΣ ΣΑΡΡΗΣ ίδρυσε αυτόν τον χώρο με σκοπό να προσφέρει στο κοινό μια

Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΣΑΧΡΙΑΡ ΚΑΙ ΣΑΧ ΖΑΜΑΝ

ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΣ

Εις το όνομα του Αλλάχ, του Ελεήμονος, του Πολυεύσπλαχνου! Δόξα τω Αλλάχ, τον Κύριο των Κόσμων, και η ευλογία και η ειρήνη ας