ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ

<p>&nbsp;</p><pre>Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά,

ψηλή μου δεντρολιβανιά

κι αρχή καλός μας χρόνος,

εκκλησιά με τ’ άγιο θρόνος.

Αρχή που βγήκε ο Χριστός

άγιος και πνευματικός,

στη γη, στη γη να περπατήσει

και να μας καλοκαρδίσει.

Άγιος Βασίλης έρχεται,

κι όλους μας καταδέχεται

από την Καισαρεία,

συ ’σαι αρχόντισσα κυρία.

Βαστά εικόνα και χαρτί,

ζαχαροκάντιο ζυμωτή

χαρτί και καλαμάρι

δες και με το παλικάρι.

Το καλαμάρι έγραφε,

την μοίρα του την έλεγε

και το χαρτί ομίλει,

άγιε μου, άγιε μου καλέ Βασίλη.

#ΚαιΤουΧρονου!

Η ιστορία αγάπης που "κρύβεται" στα κάλαντα.

Έχετε αναρρωτηθεί ποτέ, γιατί... δεν μας καταδέχεται ο Άγιος Βασίλης;

Τι είναι το "Ζαχαροκάντυο ζυμωτή" και από που κι ως που λέμε "Ψηλή μου δεντρολιβανιά" στα κάλαντα;

Η ιστορία που θα διαβάσετε παρακάτω, διαδραματίζεται στο Βυζάντιο και πρόκειται για μία ιστορία αγάπης.

Εκείνα τα χρόνια, λοιπόν, οι φτωχοί και χαμηλών στρωμάτων άνθρωποι δεν είχαν το δικαίωμα να μιλούν στους αριστοκράτες-τισες, παρά μόνο σε γιορτές, όπου μπορούσαν να τους απευθύνουν ευχές.

Κάποιος νεαρός λοιπόν, ταπεινής καταγωγής, ήταν ερωτευμένος με μια αρχοντοπούλα.

Επειδή όμως δεν ήταν κοινωνικά αποδεκτό να την πλησιάσει, παρά μόνο σε περίοδο εορτών για να της απευθύνει ευχές, αποφάσισε ανάμεσα στα κάλαντα του Μεγάλου Βασιλείου,

να εντάξει και ένα ερωτικό ποίημα, που είχε συνθέσει.

Αρχίζει λοιπόν και βάζει δικούς του στίχους ανάμεσα στους στίχους με τις ευχές,

με σκοπό να εκδηλώσει με αυτόν τον πρωτότυπο τρόπο τον έρωτά του για εκείνη!

Με αυτόν τον τρόπο και τα κάλαντα θα έλεγε, ακολουθώντας τους κοινωνικούς κανόνες αλλά ταυτόχρονα θα «παίνευε» την καλή του.

Έτσι λοιπόν την αποκάλεσε ψηλή, σαν δεντρολιβανιά.

Επειδή φορούσε ένα από τα ψηλά τα κωνικά καπέλα με το τούλι στην κορυφή, την παρομοιάζει με Εκκλησιά με τ’ Άγιος θόλος (θόλος εκκλησίας).

Της λέει ότι δεν τον καταδέχεται (παρ΄όλο που έρχεται ο Άγιος Βασίλης) γιατί είναι αρχόντισσα κυρία.

Τέλος κλείνει με όμορφα λόγια.

Την λέει ζαχαροκάντυο ζυμωτή, δηλαδή φτιαγμένη από ζάχαρη και την παρακαλεί να του ρίξει μια ματιά (δες και με το παλικάρι).

Έτσι λοιπόν αυτά τα παράδοξα κάλαντα πέρασαν από γενιά σε γενιά και έγιναν τα πιο διαδεδομένα σε όλη την Ελλάδα.

Τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς

(με αστερίσκο τα λόγια αγάπης):

 Αρχιμηνιά κι Αρχιχρονιά

Ψηλή μου δεντρολιβανιά (*)

Κι αρχή καλός μας χρόνος

Εκκλησιά με τ’ άγιος θόλος (*)

Άγιος Βασίλης έρχεται

Και δε μας καταδέχεται (*)

Από την Καισαρεία

Συ είσ’ αρχόντισσα κυρία (*)

Βαστάει πένα και χαρτί

Ζαχαροκάντυο ζυμωτή (*)

Χαρτί-χαρτί και καλαμάρι

Δες και με το παλικάρι (*)

Το καλαμάρι έγραφε και το χαρτί ομιλεί .

Δηλαδή της έδωσε κάποιο σημείωμα!

Επίσης απαραίτητη προϋπόθεση ήταν το ερωτευμένο παλικάρι να πάει τελευταίος να τα ψάλει στο αρχοντικό του χωριού .

Όταν από τα πολλά «γειά μας», ο άρχοντας θα έχει γίνει φέσι και δε θα καταλαβαίνει τι ακριβώς ψέλνει 

το παλικάρι<pre>