ΠΟΙΗΜΑΤΑ

«Το πρώτο πρωί του κόσμου», ένα σκηνικό που δημιούργησε ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας. 

• Πρόκειται για σκηνικό για το χορόδραμα «Περσεφόνη».

 Ξημέρωμα Πρωτοχρονιάς

Το χιόνι πέφτει από ψηλά,

ξημέρωσε Πρωτοχρονιά,

και γέμισαν οι κλώνοι.

Ο ΧΡΥΣΟΣ ΣΚΥΛΟΣ και ο ΠΑΝΔΑΡΕΟΣ

Σοφία Δημητριαδου Κοκκίνου 

 Ο Πανδάρεος ήταν από τη Μίλητο της Κρήτης. Γονείς του ήταν Μέροπας και η νύμφη Εχέμεια (ή ο Ερμής και η Μερόπη). Μια μέρα , περνωντας από το ναό του Δία, ο Πανδάρεος είδε ένα χρυσό σκύλο που φύλαγε την είσοδό του. Ο σκύλος αυτός ήταν έργο του Ήφαιστου. Τον είχε φτιάξει όταν ο Δίας ήταν μωρό και φύλαγε τη σπηλιά όπου τον είχε κρύψει η Ρέα, για να τον γλυτώσει από τον Κρόνο. Μπήκε σε πειρασμό ο Πανδάρεος, ένας ολόχρυσος σκύλος είχε μεγάλη αξία. Χωρίς να τον

ΡΟΔΙ

Μουσείο του Λαυρίου. (6ος αι. πΧ.) Το ρόδι ή ρόιδι έιναι η αρχαία ροιά ( ίσως από το ρήμα ρέω). Ειναι το σύμβολο της καλοτυχίας, της αφθονίας, της γονιμότητας και της αιωνιότητας . Η Ήρα, θεά που προστατεύει τον γάμο και την οικογένεια, κρατά ρόδι στο χέρι, όπως και η όμορφη κόρη της Ακρόπολης . Ο Πλούτωνας πριν φύγει η Περσεφόνη της δίνει να φάει σπόρους ροδιάς για να μη ξεχαστεί στον πάνω κόσμο και έτσι να γυρίσει πάλι κοντά του . Έτσι το ρόδι συμβολίζει την αναγέννηση και την αιώνια ζωή ,τον αέναο κύκλο της ζωής και του θανάτου. Το σπάσιμο του ροδιού στην είσοδο του σπιτιού είναι το γούρι που θα γεμίσει το σπίτι με άφθονα καλά και ευτυχία . Σοφία Δημητριαδου Κοκκίνου

ΟΙ ΝΕΡΑΔΟΓΙΑΤΡΟΙ

Εφτά χρόνια μπορούν να σε κρατήσουν οι νεράιδες αν σε ερωτευτούν αλλά μετά πρεπει να σε αφήσουν. https://www.facebook.com/encounterswithfairies

Πως τα ξωτικά εσωσαν το σπίτι τους

Εικόνα:

Jean-Baptiste Monge 

Ενα άρθρο από την εφημερίδα The Newcastle Sun, 31 Οκτωβρίου 1951 αναφέρει ότι το Συμβούλιο της πόλης Λίμερικ εγκατέλειψε τα σχέδια να ισοπεδώσει ένα ανάχωμα εν μέσω του σχεδίου οικοδόμησης 475 σπιτιών επειδή οι εργαζόμενοι επιμένουν ότι το ανάχωμα ανήκει σε ξωτικά.
Ο δήμαρχος της πόλης (κ. Μάκεν) λέει ότι χίλια άτομα περιμένουν σπίτια αλλά θα υποκύψουν στα ξωτικά και θα χτίσουν γύρω από το ανάχωμα. Λένε ότι τα ξωτικά φτιάχνουν παπούτσια εκεί
Ελπίζω να απολαύσετε να διαβάζετε αυτά τα ιστορικά άρθρα εφημερίδων για τις Νεράιδες όσο κι εγώ! Προσφέρουν μια περίεργη εικόνα για το πώς οι πρόγονοί μας έβλεπαν τις Νεράιδες και πόσο ανοιχτά (μερικές φορές) μιλούσαν γι' αυτές

Το δέντρο που χορεύουν οι νεράιδες

Iris Compiet art & illustration

Γύρω απο αυτό το μεγάλο δέντρο χορευουν οι νεράιδες κάθε νύχτα.Όμως την νύχτα της πρωτοχρονιάς οι νεράιδες φεύγοντας αφήνουν ενα κομμάτι απο τα φτερά τους.

Arantza Sestayo

 

Η Arantza Sestayo γεννήθηκε στο Σαν Σεμπαστιάν της Χώρας των Βάσκων (Ισπανία) το 1964.

Τα Βασίλεια των Νεράιδων και των Πνευμάτων στους Αγγλοσάξωνες

Οι «Νεράιδες του κάστρου» (The Fairies of the Fort) είναι ένας ιρλανδικός λαϊκός μύθος που αναφέρεται στο οχυρό Ballintoher, το οποίο βρίσκεται στην ιδιοκτησία της οικογένειας Behan στην κοινότητα Killurin της κομητείας WexfordΣύμφωνα με την τοπική παράδοση, το οχυρό κατοικείται από νεράιδες και θεωρείται κακός οιωνός η παρέμβαση ή το όργωμα της γης στο συγκεκριμένο σημείο .Η ιστορία καταγράφηκε τη δεκαετία του 1930 μέσω της Συλλογής των Σχολείων (The Schools' Collection) του Εθνικού Λαογραφικού Αρχείου της Ιρλανδίας .Οι κάτοικοι της περιοχής απέφευγαν να πλησιάσουν το οχυρό μετά τη δύση του ηλίου, φοβούμενοι την υπερφυσική δραστηριότητα των "μικρών ανθρώπων" (the little people) 

Arantza Sestayo 

• Σύμφωνα με τη μαρτυρία, δύο γυναίκες με μπλε κάπες βγήκαν από το οχυρό και επισκέφθηκαν τον άρρωστο Michael Behan, μιλώντας του στα ιρλανδικά.

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ

<p>&nbsp;</p><pre>Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά,

ψηλή μου δεντρολιβανιά

κι αρχή καλός μας χρόνος,

εκκλησιά με τ’ άγιο θρόνος.

Αρχή που βγήκε ο Χριστός

άγιος και πνευματικός,

στη γη, στη γη να περπατήσει

και να μας καλοκαρδίσει.

Άγιος Βασίλης έρχεται,

κι όλους μας καταδέχεται

από την Καισαρεία,

συ ’σαι αρχόντισσα κυρία.

Βαστά εικόνα και χαρτί,

ζαχαροκάντιο ζυμωτή

χαρτί και καλαμάρι

δες και με το παλικάρι.

Το καλαμάρι έγραφε,

την μοίρα του την έλεγε

και το χαρτί ομίλει,

άγιε μου, άγιε μου καλέ Βασίλη.

#ΚαιΤουΧρονου!

Η ιστορία αγάπης που "κρύβεται" στα κάλαντα.

Έχετε αναρρωτηθεί ποτέ, γιατί... δεν μας καταδέχεται ο Άγιος Βασίλης;

Τι είναι το "Ζαχαροκάντυο ζυμωτή" και από που κι ως που λέμε "Ψηλή μου δεντρολιβανιά" στα κάλαντα;

Η ιστορία που θα διαβάσετε παρακάτω, διαδραματίζεται στο Βυζάντιο και πρόκειται για μία ιστορία αγάπης.

Εκείνα τα χρόνια, λοιπόν, οι φτωχοί και χαμηλών στρωμάτων άνθρωποι δεν είχαν το δικαίωμα να μιλούν στους αριστοκράτες-τισες, παρά μόνο σε γιορτές, όπου μπορούσαν να τους απευθύνουν ευχές.

Κάποιος νεαρός λοιπόν, ταπεινής καταγωγής, ήταν ερωτευμένος με μια αρχοντοπούλα.

Επειδή όμως δεν ήταν κοινωνικά αποδεκτό να την πλησιάσει, παρά μόνο σε περίοδο εορτών για να της απευθύνει ευχές, αποφάσισε ανάμεσα στα κάλαντα του Μεγάλου Βασιλείου,

να εντάξει και ένα ερωτικό ποίημα, που είχε συνθέσει.

Αρχίζει λοιπόν και βάζει δικούς του στίχους ανάμεσα στους στίχους με τις ευχές,

με σκοπό να εκδηλώσει με αυτόν τον πρωτότυπο τρόπο τον έρωτά του για εκείνη!

Με αυτόν τον τρόπο και τα κάλαντα θα έλεγε, ακολουθώντας τους κοινωνικούς κανόνες αλλά ταυτόχρονα θα «παίνευε» την καλή του.

Έτσι λοιπόν την αποκάλεσε ψηλή, σαν δεντρολιβανιά.

Επειδή φορούσε ένα από τα ψηλά τα κωνικά καπέλα με το τούλι στην κορυφή, την παρομοιάζει με Εκκλησιά με τ’ Άγιος θόλος (θόλος εκκλησίας).

Της λέει ότι δεν τον καταδέχεται (παρ΄όλο που έρχεται ο Άγιος Βασίλης) γιατί είναι αρχόντισσα κυρία.

Τέλος κλείνει με όμορφα λόγια.

Την λέει ζαχαροκάντυο ζυμωτή, δηλαδή φτιαγμένη από ζάχαρη και την παρακαλεί να του ρίξει μια ματιά (δες και με το παλικάρι).

Έτσι λοιπόν αυτά τα παράδοξα κάλαντα πέρασαν από γενιά σε γενιά και έγιναν τα πιο διαδεδομένα σε όλη την Ελλάδα.

Τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς

(με αστερίσκο τα λόγια αγάπης):

 Αρχιμηνιά κι Αρχιχρονιά

Ψηλή μου δεντρολιβανιά (*)

Κι αρχή καλός μας χρόνος

Εκκλησιά με τ’ άγιος θόλος (*)

Άγιος Βασίλης έρχεται

Και δε μας καταδέχεται (*)

Από την Καισαρεία

Συ είσ’ αρχόντισσα κυρία (*)

Βαστάει πένα και χαρτί

Ζαχαροκάντυο ζυμωτή (*)

Χαρτί-χαρτί και καλαμάρι

Δες και με το παλικάρι (*)

Το καλαμάρι έγραφε και το χαρτί ομιλεί .

Δηλαδή της έδωσε κάποιο σημείωμα!

Επίσης απαραίτητη προϋπόθεση ήταν το ερωτευμένο παλικάρι να πάει τελευταίος να τα ψάλει στο αρχοντικό του χωριού .

Όταν από τα πολλά «γειά μας», ο άρχοντας θα έχει γίνει φέσι και δε θα καταλαβαίνει τι ακριβώς ψέλνει 

το παλικάρι<pre>

Περιμένοντας τον Αη Βασίλη

Ο Προκόπης ήταν ένα φτωχό χωριατόπουλο. Έπαιζε με τ άλλα παιδιά στους δρόμους του χωριού και στο λιβάδι, πήγαινε σκολιό και κάθε παραμονή Χριστουγέννων τραγουδούσε τα κάλαντα με τους φίλους του στις πόρτες, γυρνώντας από φτωχόσπιτο σε φτωχόσπιτο κι’ ανεβαίνοντας κάπου κάπου και στ’ αρχοντόσπιτο του χωριού.

Μα κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς, έπεφτε σε μεγάλη σκοτούρα. Έχανε το κέφι του.

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ

 

– Έλα κοπέλα, έλα να χορέψουμε!

Μια φορά κι έναν καιρό, στην άκρη ενός μικρού χωριού, σε ένα μικρό σπιτάκι ζούσε μια μάνα, η κυρά-Λένη, με την κόρη της τη Φιλιώ.

Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και το χιόνι είχε σκεπάσει τα βουνά, τους κάμπους και τους δρόμους και ήταν δύσκολο να τους διαβείς. Ο αέρας από τα γύρω σπίτια μύριζε μελομακάρονα, δίπλες και χριστόψωμα.

Η ΜΑΡΩ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΓΑΝΑ - ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ

-

Βλάχικο παραμύθι- Ούνα σιάρα απρουάπια ντι Χριστού, νιάρκα ατσιά αράουα, πιτρικού ξαργούσου Μάρα λα μουάρα τα σι μάτσιν, τάσι ου πλανιψιάσκ παγανιάουλι, σι λι λιά γκράιλου, σι ου χαζουιάσκ. 

Witchberries - Αρχιμηνιά κι Αρχιχρονιά,

Το νόμισμα της καλοσύνης

Κάποτε, ο γνωστός συγγραφέας Ντοστογιέφσκυ βγήκε στον απογευματινό του περίπατο. Ενώ η ημέρα έφθανε στο σούρουπο ένας ζητιάνος άπλωσε το χέρι και ζητούσε βοήθεια. Ο Ντοστογιέφσκυ ψάχνει τις τσέπες του να βρεί κανένα κέρμα, αλλά δεν βρίσκει τίποτα. Ψάχνει το ωρολόγι του να το προσφέρει, αλλά και

εκείνο το είχε ξεχασμένο στο σπίτι του. Ο μεγάλος αυτός συγγραφέας κοκκίνησε λίγο στο πρόσωπο και πάνω στην αμηχανία του έσκυψε, φίλησε το χέρι του τυφλού και ψιθύρισε: «Συγχώρα με, καλέ μου άνθρωπε, γιατί αυτή τη στιγμή δεν έχω τίποτα να σου προσφέρω» . Και ο γέρο ζητιάνος απαντά: «Ευχαριστώ πολύ. Το πήρα. Αυτό που μου έδωσες δεν μπορούσα να το βρώ αλλού. Το νόμισμα της καλοσύνης σπάνια το βρίσκω».

Άρτους Σάινερ (28 Οκτωβρίου 1863 – 20 Δεκεμβρίου 1938)

Ο καρυοθραυστης και ο βασιλιάς των πομτικών1924 

Η οικογένεια Ανταμς παρουσιάζεται το 1964 για πρώτη φορά στην τηλεόραση

Η κλασική, πρωτότυπη τηλεοπτική εκπομπή "The Addams Family" παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην τηλεόραση το 1964. Η σειρά προβαλλόταν για δύο σεζόν από το 1964-1966 κάθε Παρασκευή βράδυ στις 20:30. Στις 8 Απριλίου του 1966, παίχτηκε το τελευταίο επεισόδιο της σειράς η οποία είχε ως σύνολο τα 64 επεισόδια. Ο λόγος ακύρωσης της εκπομπής ήταν πως περίπου την ίδια περίοδο προβαλλόταν από το ίδιο κανάλι μια πανομοιότυπη οικογένεια οι ”The Munsters”. Ο κόσμος είχε αρχίσει να βαριέται τις ίδιες ιστορίες και σενάρια και το κανάλι ακύρωσε και τις δύο..

Τσαρλς Σάμιουελ Άνταμς

Στις 7 Ιανουαρίου 1912 γεννήθηκε ο Τσαρλς Σάμιουελ Άνταμς στο Γουέστφιλντ,στο  Νιου Τζέρσεϊ των 

ΗΠΑ.Πέθανε στις 29 Σεπτεμβρίου 1988 (ηλικία 76 ετών)στη Νέα Υόρκη.

Οι όροι μακάβριος, δαιμονικός, διεστραμμένος, απόκοσμος και αλλόκοτος έχουν χρησιμοποιηθεί για να περιγράψουν το έργο του και τους χαρακτήρες που το περιγράφουν. Αξιολάτρευτος, γλυκός, γοητευτικός, χιουμοριστικός, μαγευτικός, τρυφερός και σαγηνευτικός είναι επίσης επίθετα που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν το ίδιο έργο, καθώς και τον ίδιο τον άνθρωπο, τον εξαιρετικό καλλιτέχνη Charles Samuel Addams. Το σπάνιο χάρισμα του ήταν η ικανότητα να ενσαρκώνει τέτοιες διχογνωμίες σε υπέροχα δημιουργικά σκίτσα και σχέδια που αγαπήθηκαν από εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως.

Τα Χριστούγεννα της οικογένεια Ανταμς

'Οικογενειακά Χριστούγεννα Άνταμς' κινούμενα σχέδια από τον Charles Addams, 1947. /Charles Samuel Addams (1912-1988) ήταν ένας διάσημος Αμερικανός σκιτσογράφος, διάσημος για τις σκοτεινά χιουμοριστικές, μακάβριες, αλλά γοητευτικές εικονογραφήσεις του, κυρίως για το The New Yorker, και

ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ...!

Φωτό: Ζωγραφικό εργο του Παναγιώτη Τέτση με τίτλο "Καλικάντζαροι", από το βιβλίο του Θάνου Βελλουδίου, "Αερικά, ξωτικά και καλικάντζαροι"! Απεικονίζεται η εμφάνιση των καλικαντζάρων στους Αέρηδες, στην Πλάκα, την παραμονή της γέννησης του Χριστού. Μπορεί να διακρίνει κανείς τον Ιωσήφ, τη Θεοτόκο, το Θείο Βρέφος και τους μάγους. Λίγο παρακάτω ένας ναύτης, ένας σμηνίτης κι ένας φαντάρος χορεύουν, όσο ο λατερναντζής παίζει τη λατέρνα και ένας ακόμη άντρας χτυπά το ντέφι. Τη στιγμή που μια γυναίκα πηγαίνει να πάρει νερό με τη στάμνα της από το πηγάδι, ξεπηδά από μέσα ο πρώτος καλικάντζαρος. Άλλωστε, τα αερικά και οι νεράιδες αγαπούν το νερό και συχνάζουν σε βρύσες, πηγάδια, ρέματα και πηγές. Η γυναίκα σαστίζει, ενώ οι υπόλοιποι καλικάντζαροι συνεχίζουν το ροκάνισμα στον πυρήνα της γης. Στην εικόνα η τεχνοτροπία της βυζαντινής ζωγραφικής συνδυάζεται με αυτήν της λαϊκής τέχνης! Πηγή: οdaimontislogotexnias. blockspot. com

Η χειμερινή βελανιδιά

Το εργο αναφέρεται στο μεγαλείο της παιδικής αθωότητας και στην ικανότητα που εχουν τα παιδιά να βλέπουν πράγματα και θαύματα που οι μεγάλοι δεν μπορούν να δουν.Έτσι ο μαθητής γίνεται δάσκαλος και μαθαίνει στην δασκάλα του ότι η πραγματική γνώση υπερβαίνει τους κανόνες της γραμματικής και των σχολικών βιβλίων. Κεντρικό θέμα η μεγαλοπρεπής βελανιδιά

Το χιόνι που έπεσε τη νύχια έστρωσε τα στενό δρομάκο από την Ουβάροφκα στο σχολείο και μόνο το περπάτημά της φαινόταν από τα λεπτά ίχνη που άφηναν οι μυτερές της γαλότσες πάνω στο χιονισμένο χαλί. Η δασκάλα έβαζε προσεκτικά το πόδι της με τη μυτερή γούνινη γαλότσα της για να μπορεί να βρίσκει την ισορροπία αν την ξεγελάσει το χιόνι και δεν πρσφτάσει να στηριχτεί. Υπήρχε κίνδυνος να σωριαστεί πάνω στο χιόνι.


Μέχρι το σχολείο η απόσταση ήταν μισό χιλιόμετρο. Η δασκάλα έριξε πάνω της το γούνινο παλτό της και το κεφάλι της το έδεσε με ένα ελαφρύ μάλλινο μαντίλι. Το κρύο ήταν τσουχτερό και επιπλέον φυσούσε και κρύος αέρας που πετούσε το χιόνι στο πρόσωπό της και σε όλο το σώμα της. Η εικοσιτετράχρονη δασκάλα χαιρόταν να περπατάει μέσα στο χιόνι και να τη φυσάει ο παγωμένος αέρας, χαιρόταν να

Σνεγκούροτσκα

Η Άνοιξη και ο Παγετός γέννησαν μια κόρη. Την ονόμασαν Σνεγκούροτσκα («σνεγκ» σημαίνει χιόνι). Έμοιαζε με τον πατέρα της και η ομορφιά της συχνά συγκρινόταν με μια ηλιόλουστη χειμωνιάτικη μέρα. Η ζωή της Σνεγκούροτσκα ήταν ξέγνοιαστη και ευτυχισμένη στο δάσος του Παγετού. Ένας λύκος και μια αρκούδα την φρουρούσαν, και άλλα ζώα ήταν οι αφοσιωμένοι υπηρέτες της. Το καλοκαίρι πήγαινε στην άκρη του δάσους και από εκεί, κρυμμένη από τις ακτίνες του ήλιου από τα φύλλα των δέντρων, παρακολουθούσε σιωπηλά καθώς τα νεαρά αγόρια και κορίτσια από το χωριό διασκέδαζαν τραγουδώντας και χορεύοντας. Παρατήρησε ότι τα κορίτσια έδιναν μεγαλύτερη προσοχή στον Λελ, έναν βοσκό. Της άρεσε επίσης και ήθελε να τους συναντήσει και να κάνει φίλους.

Μια χρονιά, όταν ο χειμώνας πλησίαζε στο τέλος του, οι γονείς της Σνεγκούροτσκα την άφησαν να ενταχθεί στους νέους, προειδοποιώντας την πρώτα να προσέχει τον Λελ, καθώς τα τραγούδια του ήταν στην πραγματικότητα ακτίνες του ήλιου μεταμφιεσμένες σε ήχους. Διείσδυαν τις ανθρώπινες καρδιές και άναβαν τη φλόγα της αγάπης μέσα τους. Η νεαρή κοπέλα διαβεβαίωσε τους γονείς της ότι δεν φοβόταν ούτε τον ήλιο ούτε τον Λελ και έφυγε για το χωριό.Γνώρισε ένα ηλικιωμένο άτεκνο ζευγάρι. Όταν την ρώτησαν «Τίνος παιδί είσαι;», η Σνεγκούροτσκα απάντησε ότι θα ήταν η κόρη του πρώτου που θα τη βρει. Έτσι εγκαταστάθηκε στο χωριό με το ηλικιωμένο ζευγάρι. Στο πρώτο κιόλας βραδινό πάρτι τράβηξε την προσοχή όλων. Μερικά από τα αγόρια ξέχασαν ακόμη και τις κοπέλες τους. Ο Λελ εγκατέλειψε και όλες τις όμορφες θαυμάστριές του. Ωστόσο, σύντομα παρατήρησε ότι αν και η Σνεγκούροτσκα δεχόταν την αγάπη, δεν μπορούσε να την ανταποδώσει. Τελικά, το κατάλαβε αυτό, λυπήθηκε και ζήτησε τη βοήθεια της μητέρας της. Η Μητέρα Άνοιξη γνώριζε καλά τις θλίψεις των γυναικών και χάρισε στην κόρη της ένα στεφάνι από ανθισμένα λουλούδια. Αμέσως η Σνεγκούροτσκα άρχισε να βλέπει τα πάντα πάνω της με διαφορετικά μάτια. Όλα έγιναν πιο πολύχρωμα και όμορφα. Ένιωσε ότι μπορούσε να αγαπήσει. Όταν το βλέμμα της συνάντησε αυτό ενός νεαρού άνδρα που προηγουμένως αναζητούσε την προσοχή της χωρίς επιτυχία, η καρδιά της πήρε φωτιά και... έλιωσε.Ο ήλιος έγινε πιο φωτεινός επειδή τα σύννεφα με τα οποία ο Φροστ προστάτευε την κόρη του εξαφανίστηκαν. Οι άνθρωποι απόλαυσαν τον καυτό ήλιο και ξέχασαν τον θάνατο της Σνεγκούροτσκα. Αλλά στο κρύο του χειμώνα θυμήθηκαν την αγάπη της Χιονόπαπιας, η οποία μέχρι σήμερα ζεσταίνει τις καρδιές όλων όσων θυμούνται αυτή την ιστορία.

Snow Maiden (1899) by Victor Vasnetsov

Μια εκδοχή ενός λαϊκού παραμυθιού για ένα κορίτσι φτιαγμένο από χιόνι και ονόματι Σνεγκούρκα (Snezhevinochka· Снегурка (Снежевиночка)) δημοσιεύτηκε το 1869 από τον Αλεξάντερ Αφανάσιεφ στον δεύτερο τόμο του έργου του «Η Ποιητική Άποψη για τη Φύση από τους Σλάβους», όπου αναφέρει επίσης το γερμανικό ανάλογο, Σνέκιντ («Παιδί από το Χιόνι»). Σε αυτήν την εκδοχή, οι άτεκνοι Ρώσοι αγρότες Ιβάν και Μαρία έφτιαξαν μια κούκλα από χιόνι, η οποία ζωντάνεψε. Αυτή η εκδοχή

συμπεριλήφθηκε αργότερα από τον Λουί Λεζέ στο Contes Populaires Slaves (1882)Η Σνεγκούρκα μεγαλώνει γρήγορα. Μια ομάδα κοριτσιών την προσκαλεί για μια βόλτα στο δάσος, μετά την οποία ανάβουν μια μικρή φωτιά και πηδούν με τη σειρά τους από πάνω της. Σε ορισμένες παραλλαγές, αυτό γίνεται την ημέρα του Αγίου Ιωάννη, και αποτελεί παράδοση της ημέρας του Αγίου Ιωάννη. Όταν έρχεται η σειρά της Σνεγκούρκα, αρχίζει να πηδάει, αλλά φτάνει μόνο στα μισά του δρόμου πριν εξατμιστεί σε ένα μικρό σύννεφο. Ο Άντριου Λανγκ συμπεριέλαβε αυτήν την εκδοχή ως «Χιονονιφάδα» στο βιβλίο «Το Ροζ Βιβλίο των Νεράιδων» (1897)

Μια επίσκεψη του Αγίου Νικολάου

 Σύμφωνα με τον παραδοσιακό δυτικό εορταστικό μύθο και την λαϊκή κουλτούρα, οι  ταράνδοι του Άγιου Βασίλη τραβούν ένα έλκηθρο στον νυχτερινό ουρανό για να βοηθήσουν τον Άγιο Βασίλη να παραδώσει τα δώρα στα παιδιά κατά τη διάρκεια της νύχτας μεταξύ της παραμονής των Χριστουγέννων και της ημέρας των Χριστουγέννων. Αν και διάφοροι θρύλοι προσφέρουν διαφορετικές λεπτομέρειες, το ποίημα του 1823 «Μια επίσκεψη από τον Άγιο Νικόλαο» (που συνήθως αποδίδεται στον Αμερικανό συγγραφέα Clement Clarke Moore) έχει αποδειχθεί το πιο διαχρονικό. Περιγράφει το έλκηθρο του Άγιου Βασίλη να σέρνεται από μια ομάδα οκτώ ταράνδων, γνωστών ως Dasher, Dancer, Prancer, Vixen, Comet, Cupid, Donner και Blitzen.Επίσης  συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία του σύγχρονου είδους του "Άγιου Βασίλη "με το παχουλό σώμα.

Clement Clarke Moore

Ήταν η νύχτα πριν τα Χριστούγεννα, όταν σε όλο το σπίτι

κανένα πλάσμα δεν κουνιόταν, ούτε καν ένα ποντίκι.

Οι κάλτσες ήταν κρεμασμένες με προσοχή στο τζάκι,

Ήταν η νύχτα πριν τα Χριστούγεννα...

     


Ήταν η νύχτα πριν τα Χριστούγεννα... 
Το Σάββατο είναι παραμονή Χριστουγέννων. Αυτό είναι μαγικό,
καλύτερα να το διαβάσετε δυνατά στα παιδιά, μεγάλα και μικρά. 
Ήταν η νύχτα πριν τα Χριστούγεννα και σε όλη την κοιλάδα
κανένα πλάσμα δεν κουνιόταν, ούτε αλεπού, ούτε κότα.

Μπέιρα, γνωστή και ως Σκοτεινή Μπέιρα

<pre>  Βασίλισ

σα του Χειμώνα

                        Σκωτσέζικη Μυθολογία 

                  Τα σύννεφα στροβιλίζονται σε πυκνά σγουρά,

                 Η οργισμένη καταιγίδα ετοιμάζεται να χτυπήσει,

                  Η Beira γέρνει το κεφάλι της προς τα πίσω,

                    Απολαμβάνοντας την υπέροχη θέα.

                  Το καλοκαίρι έφυγε, το φθινόπωρο έφυγε,

Life and Work of the Gnomes

Το "Life and Work of the Gnomes" κυκλοφόρησε στα Αγγλικά το 1977, είναι βιβλίο μυθοπλασίας γραμμένο από τον Wil Huygen και εικονογράφησε ο Rien Poortvliet. Το βιβλίο είναι γραμμένο σε ύφος εγχειριδίου βιολογίας ή οδηγού φυσικής ιστορίας, πλήρης με αναλυτικές απεικονίσεις και «επιστημονικά»

Τα αγόρια του τρυποφράχτη

Οι Wren Boys (στα ελληνικά: «τα αγόρια του τρυποφράχτη») αναφέρονται σε μια παραδοσιακή ομάδα ανδρών ή αγοριών που συμμετέχουν στο έθιμο της Ημέρας του Τρυποφράχτη (Wren Day ή Lá an Dreoilín), η οποία γιορτάζεται στην Ιρλανδία στις 26 Δεκεμβρίου (ημέρα του Αγίου Στεφάνου). Τα αγόρια του τρυποφράχτη ντύνονται με παραδοσιακές στολές από άχυρο ή κουρέλια και φορούν μάσκες, περιπλανώμενοι από σπίτι σε σπίτι τραγουδώντας, χορεύοντας και παίζοντας μουσική.
Τα πλαιότερα χρόνια, οι ομάδες αυτές κυνηγούσαν έναν πραγματικό τρυποφράχτη (wren), τον τοποθετούσαν στην κορυφή ενός διακοσμημένου κονταριού και ζητούσαν χρήματα «για να θάψουν το πουλί», μια πράξη που θεωρούνταν ότι φέρνει τύχη για το νέο έτος.
Σήμερα: Στη σύγχρονη εποχή, το έθιμο συνεχίζεται κυρίως για φιλανθρωπικούς σκοπούς, χρησιμοποιώντας ένα ομοίωμα πουλιού αντί για αληθινό.

ο τρυποφράκτης, ο βασιλιάς όλων των πουλιών. . Παραδόσεις και παραμύθια που προσπαθούν να εξηγήσουν το έθιμο: Ο τρυποφράκτης πήρε τον τίτλο του βασιλιά όλων των πουλιών μετά από έναν διαγωνισμό για να διαπιστωθεί ποιο πουλί θα μπορούσε να πετάξει ψηλότερα. Το μεγαλύτερο πουλί, ο αετός, πέταξε ψηλά στον ουρανό. Ωστόσο, υπήρχε ένας τρυποφράκτης που φωλιάζει στα φτερά του. Όταν ο αετός κουράστηκε, ο τρυποφράκτης έφυγε πετώντας ψηλότερα από όλα τα πουλιά. Στην Ιρλανδία τα παιδιά του τρυποφράχτη εμφανίζονται παραδοσιακά την ημέρα του Αγίου Στεφάνου. Η ιστορία λέει ότι ο Άγιος Στέφανος κρυβόταν στους θάμνους από τους στρατιώτες την επόμενη μέρα των Χριστουγέννων. Ένας τρυποφράκτης φωλιάζει στους θάμνους όπου κρύφτηκε ο Άγιος Στέφανος και το πουλί άρχισε να τραγουδάει. Οι στρατιώτες άκουσαν το τραγούδι του πουλιού και ο Άγιος Στέφανος ανακαλύφθηκε από τους στρατιώτες. Συνελήφθη και λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου. Από εκείνη την ημέρα, ο τρυποφράκτης πρέπει να σφάζεται την ημέρα του Αγίου Στεφάνου. Ο Άγιος Στέφανος ήταν ο πρώτος μάρτυρας του Χριστιανισμού.

The wren, the wren, the king of all birds,
St. Stephen's Day was caught in the furze,
Although he was little his honour was great,
Jump up me lads and give him a treat.
Chorus:
Up with the kettle and down with the pan,
And give us a penny to bury the wren.
2. As I was going to Killenaule,
I met a wren upon the wall.
I took me stick and knocked him down,
And brought him in to Carrick Town.
Chorus:

3. Droolin, Droolin, where’s your nest?
Tis in the bush that I love best
In the tree the holly tree,
Where all the boys do follow me.
Chorus:
4. We followed the wren three miles or more,
Three mile or more three miles or more.
We followed the wren three miles or more,
At six o’clock in the morning.
Chorus:

5. I have a little box under me arm,
Under me arm under me arm.
I have a little box under me arm,
A penny or tuppence would do it no harm.

Ο τρυποκάρυδος, ο τρυποκάρυδος, ο βασιλιάς όλων των πουλιών, Την ημέρα του Αγίου Στεφάνου πιάστηκε στο φυτό, Αν και ήταν μικρός, η τιμή του ήταν μεγάλη, Πηδήξτε πάνω, παιδιά, και δώστε του μια λιχουδιά. Χορωδία: Πάνω το βραστήρα και κάτω το τηγάνι, Και δώστε μας μια πένα για να θάψουμε τον τρυποκάρυδο. 2. Καθώς πήγαινα στο Killenaule, Συνάντησα ένα τρυγόνι στον τοίχο. Πήρα το ραβδί μου και το χτύπησα, Και το έφερα στην πόλη Carrick. Χορωδία: 3. Droolin, Droolin, πού είναι η φωλιά σου; Είναι στον θάμνο που αγαπώ περισσότερο Στο δέντρο, το δέντρο του πρίνος, Όπου όλα τα αγόρια με ακολουθούν. Χορωδία: 4. Ακολουθήσαμε το τρυγόνι τρία μίλια ή και περισσότερο, Τρία μίλια ή και περισσότερο, τρία μίλια ή και περισσότερο. Ακολουθήσαμε το τρυγόνι τρία μίλια ή και περισσότερο, Στις έξι το πρωί. Χορωδία: 5. Έχω ένα μικρό κουτί κάτω από το χέρι μου, Κάτω από το χέρι μου, κάτω από το χέρι μου. Έχω ένα μικρό κουτί κάτω από το χέρι μου, Ένα πένι ή δύο πένες δεν θα έβλαπταν. Translated with DeepL.com (free version)

Thys Yool - A Medieval Christmas, Martin Best Mediaeval Ensemble ❄︎ Medi...

ΕΙΚΟΝΕΣ-ΠΙΝΑΚΕΣ ΚΑΡΥΟΘΡΑΥΣΤΗΣ

Gennady Spirin, γεννημένος το 1948, Ρώσος

Εικονογράφηση για τον Ε. Τ. Α. "Καρυοθραύστης" του Hoffman, 1996

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Τα Καλά Παιδιά Φορούν Άσπρα Καπέλα, 1957 από τον John Falter για το The Saturday Evening Post (9 Νοεμβρίου 1957)

 

«Η ομορφιά που γεννιόταν και πέθαινε» του Αργύρη Χιόνη

Η ομορφιά που γεννιόταν και πέθαινε
του Αργύρη Χιόνη

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα μικρό μαύρο σποράκι παπαρούνας, που ζούσε στριμωγμένο, μαζί με τ’ άλλα αδέρφια του, μες στην κοιλιά της μάνας του.

Μια μέρα του καλοκαιριού, η μάνα τους, αφού έχασε και το τελευταίο κόκκινο πέταλό της, πέθανε ήσυχα, όπως ήσυχα είχε ζήσει όλη τη ζωή της. Δεν πέρασε πολύς καιρός και η κοιλιά της, ξεραμένη απ’ τον ήλιο, έσκασε, κι από μέσα της τινάχτηκαν τα ελάχιστα μαύρα σποράκια κι έπεσαν στο χώμα. Το χώμα, όπως ξέρετε, το καλοκαίρι είναι στεγνό και σκληρό και τα σποράκια δεν μπορούσαν να χωθούνε μέσα του και να

H ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει

ΛΟΥΙΣ ΣΕΠΟΥΛΒΕΔΑ

H ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει

Κεφάλαιο 3: Αμβούργο εν όψει

Λουίς Σεπούλβεδα (Luis Sepúlveda, γεν. 1949)

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Ψιχαλίζει
Ψιχαλίζει! ψιχαλίζει
στὴ μικρή μας τὴν αὐλή...
Τὸ φθινόπωρο ἀρχίζει,
τ’ ἀγαπῶ πολύ, πολύ.

Τό ᾽χω μέσα στὴν καρδιά μου
καὶ πετάω ἀπ’ τὴ χαρά,
νὰ μαζεύω στὴν ποδιά μου
φύλλα κίτρινα, ξερά.

Θέ μου, ὅταν πιάνῆ μπόρα,
τὰ παιδάκια τὰ πτωχὰ
καὶ τὰ σπουργιτάκια τώρα
μὴν τ’ ἀφήνῃς μοναχά.

Κι ἔτσι, ὅταν ψιχαλίζῃ
στὴ μικρή μας τὴν αὐλή,
τὸ φθινόπωρο, ποὺ ἀρχίζει,
θὰ μ’ ἀρέσῃ πιὸ πολύ.

Ἰωσὴφ Κυπριανὸς

Πηγή : Αναγνωστικό Β' Δημοτικού 1963

«Φιλοστοργία πελαργού»

¨ Εις εν χωρίον της Θεσσαλίας , επί της στέγης παλαιάς οικίας , υπήρχε μεγάλη και άτεχνος φωλεά , κατασκευασμένη εκ καλάμων και ξηρών χόρτων . Επί πολλά έτη κατά τας πρώτας ημέρας της ανοίξεως , έβλεπον οι χωρικοί υπόλευκον ζεύγος πελαργών να έρχεται και να εγκαθίσταται εις την αγαπητήν του στέγην . Ίσταντο εκεί και οι δύο επί ενός ποδός και εκροτάλιζον με το ράμφος , ως να εχαιρέτιζον την

Λελέκι και σπουργίτι

Λελέκι και σπουργίτι 1. Μιὰ φορὰ δυὸ λελέκια ἔχτισαν τὴ φωλιά τους ψηλὰ στὴ σκεπὴ ἑνὸς ἐρημόσπιτου, δίπλα σ’ ἕνα λιβάδι καταπράσινο καὶ μεγάλο. Ἅμα βγῆκαν τα λελέκια τους ἀπὸ τ’ αὐγά, ἡ μητέρα τὰ

ΕΙΚΟΝΕΣ

Το Δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων

Laurel Long

Τραγουδώντας τα Χριστούγεννα

Άντον Πίεκ (19 Απριλίου 1895 - 24 Νοεμβρίου 1987) Ολλανδός ζωγράφος,

 

"Παραμονή Χριστουγέννων" ("La Nuit de Noël") του Gustave Doré.

Αυτή η ακουαρέλα και το gouache μεγάλης μορφής είναι ένα από τα πιο διάσημα εορταστικά έργα του.

Απεικονίζει έναν ουράνιο άγγελο να κατεβαίνει στις χιονισμένες ταράτσες για να ρίξει παιχνίδια σε καμινάδες για τα παιδιά. Το αστικό τοπίο στο βάθος συγκρίνεται συχνά με τις εικονογραφήσεις του στο Λονδίνο το 1872.

Το πρωτότυπο διεξάγεται στο Μουσείο Ορσέ στο Παρίσι.

*Μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς* (1894)

~ Carl Larsson~ Σουηδός

Φθινόπωρο!

Φθινόπωρο!

(Από το παλιό αγαπημένο αναγνωστικό της Β' Δημοτικού 1963)

Χειμώνιασε και φεύγουν τα πουλιά

γοργά ο πελαργός τα πελαγώνει

κι η φλύαρη χελιδονοφωλιά

χορτάριασε παντέρημη και μόνη.

Του σπίνου χάθηκ` η γλυκιά λαλιά

φοβήθηκε ο μελισσουργός το χιόνι

κι η σουσουράδα στην ακρογιαλιά

δεν τρέχει δεν πηδά δεν καμαρώνει.

Στης λυγαριάς τ` ολόξερο κλαδί

του φθινοπώρου φτωχικό παιδί,

ο Καλογιάννος πρόσχαρος προβάλλει,

Με λόγια ταπεινά και σιγανά.

μικρός προφήτης, φτερωτός μηνά

την άνοιξη, που θα γυρίσει πάλι.

(Γεώργιος Δροσίνης)

Χιόνι στο Χωριό

Χιόνι στο Χωριό

Μικρὲς κάτασπρες τοῦφες, σὰν ἐλαφρἐς πεταλοῦδες, στριφογυρίζουν στὸν ἀέρα ὦρες πολλὲς ἐπάνω ἀπὸ τὸ Χωριό. Πέφτουν ἁπαλὰ ἁπαλὰ καὶ στολίζουν τὰ δένδρα καὶ τοὺς θάμνους τῶν κήπων, τοὺς κάμπους καὶ τοὺς γῦρο λόφους. Δὲν ἔχουν ξεχάσει τίποτε.

Τὰ δένδρα, χιονισμένα τώρα, μοιάζουν ἄλλα σὰν ἄσπρες ὀμπρέλλες, ἄλλα σὰν πολυέλαιοι. Τὸ κωδωνοστάσιο τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ἐντύθηκε μὲ ἕνα χονδρὸ χιονᾶτο ἐπανωφόρι. Ὅλα τὰ σπίτια φοροῦν ἄσπρες κουκοῦλες. Κι ὅλα τὰ μικρὰ φυτὰ εἶναι θαμμένα κάτω ἀπὸ τὸ κάτασπρο χιόνι.

Ὥς ἐκεῖ ποὺ μπορεῖ νὰ φθάσῃ τὸ μάτι, τὸ χιόνι ὅλα τὰ σκεπάζει. Δὲν μπορεῖ νὰ ξεχωρίσῃ κανεὶς οὔτε μονοπάτια οὔτε δρόμους.

Βαθειὰ σιωπὴ βασιλεύει σ’ ὅλο τὸ Χωριό. Ποῦ καὶ ποῦ φαίνεται κανένας ἄνθρωπος κουκουλωμένος. Οἱ ἄνθρωποι εἶναι μαζεμμένοι στὰ σπίτια τους, κοντὰ στὴ φωτιά τους. Καὶ τὰ ζῷα εἶναι χωμένα στοὺς στάβλους καὶ στὶς φωλιές τους.

Μόνο τὰ καημένα τὰ σπουργίτια, οἱ παπαδίτσες κι ἄλλα πουλάκια πετοῦν ἀπὸ τοὺς γειτονικοὺς θάμνους μὲ παραπονιάρικες φωνοῦλες, γιατὶ δὲν εὑρίσκουν ἐκεῖ νὰ φᾶνε κάτι. Κι ἔρχονται ὣς στὶς αὐλὲς καὶ ὣς στὰ σκαλοπάτια, νὰ τσιμπήσουν τὰ ψίχουλα καὶ τοὺς σπόρους, ποὺ τοὺς ἔχουν ρίξει τὰ παιδιά.

Πηγή : Αναγνωστικό Γ' Δημοτικού 1955