Μια φορά κι έναν καιρό, στις παγωμένες κορυφές των Ελβετικών Άλπεων, εκεί που οι παγετώνες κατοικούν αιώνια, γεννήθηκε ο Ρούντι. Όταν ήταν ακόμα βρέφος, η μητέρα του έχασε τη ζωή της πέφτοντας σε μια χαράδρα του παγετώνα Λουτσίνε. Ο μικρός Ρούντι βρέθηκε στην αγκαλιά του πάγου, και η Νεράιδα των Πάγων, η κυρίαρχος των κρυστάλλινων σπηλαίων, τον φίλησε. «Δικός μου είσαι! Πάνω στη γη σε άφησα για τώρα, αλλά το φιλί μου το κρατάς βαθιά μέσα σου», ψιθύρισε η παγωμένη θεά. Ο Ρούντι σώθηκε από θαύμα, αλλά το βλέμμα του έμεινε για πάντα καθαρό και ψυχρό σαν το κρύσταλλο. Μεγαλώνοντας έγινε ο πιο ξακουστός κυνηγός, ικανός να σκαρφαλώνει εκεί που κανείς άλλος δεν τολμούσε. «Πρόσεχε τις απόκρημνες κορυφές, εκεί παραμονεύει η Νεράιδα», του έλεγαν οι γέροι, αλλά εκείνος γελούσε: «Το βουνό είναι το σπίτι μου, δεν φοβάμαι τον πάγο». Η καρδιά του όμως δόθηκε στη Μπαμπέτ, την κόρη του πλούσιου
μυλωνά. Ο μυλωνάς, θέλοντας να τον δοκιμάσει, του είπε περιπαικτικά: «Αν μου φέρεις το αετόπουλο από την πιο ψηλή και απόκρημνη κορυφή, τότε μόνο θα σου δώσω το χέρι της κόρης μου». Ο Ρούντι τον κοίταξε στα μάτια και απάντησε: «Θα το έχετε πριν δύσει ο ήλιος». Πράγματι, αψηφώντας τους ανέμους, ανέβηκε στους γκρεμούς και έφερε το αετόπουλο, κερδίζοντας την αγαπημένη του. Καθώς οι γάμοι πλησίαζαν, το ζευγάρι επισκέφθηκε το Μοντρέ. Εκεί, μια μέρα που ο Ρούντι ένιωσε ζήλια για έναν ξάδερφο της Μπαμπέτ, έφυγε μόνος του στα βουνά. Μέσα στην ομίχλη συνάντησε μια πανέμορφη κοπέλα. «Πιες από το κρασί μου, κυνηγέ, θα σε ζεστάνει», του είπε εκείνη με φωνή που έμοιαζε με το κελάρυσμα του νερού. «Ποια είσαι εσύ που γυρνάς μόνη στα ύψη;» τη ρώτησε ο Ρούντι. «Είμαι αυτή που ζητάει αυτό που της ανήκει», αποκρίθηκε εκείνη και του ζήτησε το δαχτυλίδι του. Ήταν η Νεράιδα των Πάγων μεταμορφωμένη. Ο Ρούντι ξύπνησε έντρομος, συνειδητοποιώντας πως η πίστη του είχε κλονιστεί, και επέστρεψε τρέχοντας στη Μπαμπέτ. «Συγχώρεσέ με, η καρδιά μου ανήκει μόνο σε σένα», της είπε κλαίγοντας, κι εκείνη τον αγκάλιασε: «Αύριο θα είμαστε για πάντα μαζί». Το βράδυ πριν τον γάμο, περπατούσαν στην ακτή της λίμνης της Γενεύης. Η Μπαμπέτ είδε ένα μικρό νησάκι: «Ας πάμε ως εκεί, είναι τόσο ήσυχα!». Καθώς βρίσκονταν στο νησί, η βάρκα άρχισε να παρασύρεται. «Θα τη φέρω πίσω, μην φοβάσαι!», φώναξε ο Ρούντι και βούτηξε στα παγωμένα νερά. Όμως, κάτω από την επιφάνεια, το νερό έγινε κρύσταλλο. Η Νεράιδα των Πάγων εμφανίστηκε μπροστά του, πιο όμορφη και πιο τρομακτική από ποτέ. «Ήρθες επιτέλους», του ψιθύρισε. «Το πρώτο μου φιλί σε σημάδεψε, το δεύτερο θα σε κάνει δικό μου για πάντα». Ο Ρούντι προσπάθησε να φωνάξει το όνομα της Μπαμπέτ, αλλά οι δυνάμεις του τον εγκατέλειψαν. Το φιλί ολοκληρώθηκε στο βυθό. Η Μπαμπέτ έμεινε μόνη πάνω στον βράχο, ουρλιάζοντας μέσα στη νύχτα: «Ρούντι! Πού είσαι; Γύρνα πίσω!». Όμως η λίμνη ήταν πια ακίνητη. Ο Ρούντι δεν αναδύθηκε ποτέ, καθώς η παγωμένη ερωμένη των βουνών είχε πάρει επιτέλους αυτό που της ανήκε από την πρώτη μέρα της ζωής του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου