Στο σκοτάδι του βασιλικού κήπου, κάτω από τα βαριά κλαδιά της μηλιάς με τα χρυσά μήλα, η νύχτα
διακόπτεται από μια αιφνίδια, υπερκόσμια λάμψη. Ο νεαρός πρίγκιπας στο παραμύθι
«Ο ΤΣΑΡΕΒΙΤΣ ΙΒΑΝ, ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΓΚΡΙΖΟΣ ΛΥΚΟΣ» καρτερεί κρυμμένος τη στιγμή που το μυθικό πλάσμα θα κατεβεί από τους ουρανούς. Στην εμβληματική εικονογράφηση που φιλοτέχνησε ο
ΙΒΑΝ ΜΠΙΛΙΜΠΙΝ το 1899, συλλαμβάνεται η πιο δραματική, αέρινη στιγμή της συνάντησης: η στιγμή της απόπειρας, της φυγής και του θαύματος.
Το Πούλι της Φωτιάς, μια από τις πιο αναγνωρίσιμες και μαγευτικές μορφές της ρωσικής λαογραφίας, δεν είναι απλώς ένα πτηνό με λαμπερό πτέρωμα. Είναι η ενσάρκωση του φωτός, της αδιάκοπης φλόγας και της απαγορευμένης ομορφιάς. Σύμφωνα με τους θρύλους, το φως που εκπέμπει είναι τόσο δυνατό ώστε ένα και μόνο από τα φτερά του αρκεί για να φωτίσει ολόκληρο το εσωτερικό ενός σκοτεινού δωματίου, καταργώντας κάθε σκιά.
Ο ΙΒΑΝ ΜΠΙΛΙΜΠΙΝ αποδίδει τη σκηνή με την ξεχωριστή αισθητική του Art Nouveau, παντρεμένη οργανικά με την παραδοσιακή ρωσική λαϊκή τέχνη. Η σύνθεση διαγράφεται με καθαρές, στιβαρές γραμμές μελάνης και πλούσιες διακοσμητικές λεπτομέρειες. Ο νεαρός Ιβάν προτείνει το χέρι του με ορμή και δέος, καταφέρνοντας να αγγίξει την ουρά του πλάσματος, αλλά το Πούλι της Φωτιάς δραπετεύει, αφήνοντας στις χούφτες του μόνο ένα πυρακτωμένο, χρυσό φτερό. Η αντίθεση ανάμεσα στο σκοτεινό, σχεδόν
