Η Μικρή Γοργόνα (Αντερσεν)

Στα βαθιά, γαλανά νερά του ωκεανού, εκεί που τα δέντρα και τα φυτά είναι τόσο ευλύγιστα που κινούνται με το παραμικρό ρεύμα, βρισκόταν το παλάτι του Βασιλιά της Θάλασσας. Η νεότερη από τις έξι κόρες του ήταν η πιο όμορφη και σιωπηλή απ' όλες, με δέρμα καθαρό σαν ροδοπέταλο και μάτια γαλάζια σαν το πέλαγος. Το μόνο που ονειρευόταν ήταν ο κόσμος των ανθρώπων πάνω από την επιφάνεια.

Η γιαγιά της, η γριά βασίλισσα, της είχε εξηγήσει πως οι άνθρωποι έχουν κάτι που οι γοργόνες στερούνται: μια αθάνατη ψυχή, που συνεχίζει να ζει ανάμεσα στα άστρα ακόμα και όταν το σώμα τους γίνει χώμα, ενώ οι γοργόνες, όταν πεθαίνουν, γίνονται απλώς αφρός στο κύμα.

Όταν η μικρή γοργόνα έγινε δεκαπέντε ετών, της επιτράπηκε να αναδυθεί. Εκείνη τη νύχτα, ξέσπασε μια τρομερή καταιγίδα και ένα μεγαλοπρεπές πλοίο ναυάγησε. Η γοργόνα έσωσε έναν πανέμορφο πρίγκιπα από τον πνιγμό και τον μετέφερε στην ακτή, κοντά σε έναν ναό. Τον κοίταζε από μακριά μέχρι που μια κοπέλα τον βρήκε, και ο πρίγκιπας, ξυπνώντας, πίστεψε πως εκείνη ήταν η σωτήρας του.

Η επιθυμία της γοργόνας να κερδίσει τον πρίγκιπα και μια αθάνατη ψυχή την οδήγησε στη Μάγισσα της Θάλασσας. Η Μάγισσα δέχτηκε να της δώσει ανθρώπινα πόδια, όμως το τίμημα ήταν βαρύ: σε κάθε της βήμα θα ένιωθε σαν να πατάει πάνω σε κοφτερά μαχαίρια που τρυπούσαν τις σάρκες της. Επιπλέον, η Μάγισσα της έκοψε τη γλώσσα, παίρνοντας την υπέροχη φωνή της ως αντάλλαγμα. Αν ο πρίγκιπας παντρευόταν μια άλλη, η καρδιά της γοργόνας θα έσπαγε και την επόμενη αυγή θα γινόταν αφρός της θάλασσας.

Η γοργόνα αναδύθηκε στην ακτή, ήπιε το πικρό φίλτρο και μεταμορφώθηκε. Ο πρίγκιπας την υποδέχτηκε στο παλάτι του και την αγάπησε σαν μικρή αδελφή, μα η καρδιά του ανήκε στην κοπέλα που πίστευε πως τον έσωσε. Όταν τελικά ανακαλύφθηκε πως η κοπέλα εκείνη ήταν μια πριγκίπισσα γειτονικού κράτους, ο γάμος ορίστηκε αμέσως. Η μικρή γοργόνα, ντυμένη στα μετάξια, κρατούσε την ουρά του νυφικού, ενώ η καρδιά της θρηνούσε για τον θάνατο που θα ερχόταν με το πρώτο φως του ήλιου.

Τη νύχτα του γάμου, πάνω στο πλοίο, οι αδελφές της αναδύθηκαν από το νερό. Είχαν κόψει τα μακριά μαλλιά τους και τα είχαν δώσει στη Μάγισσα για να πάρουν ένα μαγικό μαχαίρι. «Πρέπει να τρυπήσεις την καρδιά του πρίγκιπα πριν την αυγή», της είπαν. «Όταν το ζεστό αίμα του πέσει στα πόδια σου, θα γίνουν πάλι ουρά και θα ζήσεις μαζί μας».

Η γοργόνα πήρε το μαχαίρι και πλησίασε τον κοιμισμένο πρίγκιπα. Τον κοίταξε με αγάπη, φίλησε το μέτωπό του και μετά πέταξε το μαχαίρι μακριά, μέσα στα κύματα. Προτίμησε να πεθάνει η ίδια παρά να βλάψει εκείνον που αγαπούσε. Καθώς ο ήλιος άρχισε να ανατέλλει, ένωσε το σώμα της με τον αφρό της θάλασσας. Όμως δεν χάθηκε. Ένιωσε τον εαυτό της να υψώνεται στον αέρα.

«Πού βρίσκομαι;» ρώτησε. «Ανάμεσα στις Κόρες του Αέρα», της απάντησαν αιθέριες υπάρξεις. «Δεν έχεις αθάνατη ψυχή, μα με την καλοσύνη και τη θυσία σου, μπορείς να κερδίσεις μία». Έτσι, η μικρή γοργόνα άρχισε το ταξίδι της προς τους ουρανούς, περιμένοντας τη στιγμή που, μετά από τριακόσια χρόνια καλών πράξεων, η ψυχή της θα γινόταν αθάνατη.