ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΑΝΤΗΔΕΣ ΤΗΣ ΒΡΕΜΗΣ ΑΔΕΡΦΟΙ GRIMM

 

ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΑΝΤΗΔΕΣ ΤΗΣ ΒΡΕΜΗΣ ΑΔΕΡΦΟΙ GRIMM Η σκόνη του χρόνου είχε καθίσει βαριά πάνω στη ράχη του γάιδαρου, πιο βαριά και από τα σακιά με το κριθάρι που κουβαλούσε επί δεκαετίες προς τον μύλο. Για χρόνια αμέτρητα, η δύναμή του ήταν το νόμισμα με το οποίο αγόραζε το δικαίωμα στην επιβίωση. Όμως η φύση είναι αμείλικτη· οι αρθρώσεις του είχαν πια ξυλιάσει και το σώμα του, κάποτε στιβαρό και υπάκουο, αρνούνταν πλέον να εξυπηρετήσει τη βούληση του αφέντη του. Ο ιδιοκτήτης του, ένας άνθρωπος που μετρούσε τη ζωή μόνο με την παραγωγικότητα, είδε στον γηραιό γάιδαρο όχι έναν πιστό σύντροφο, αλλά ένα περιττό έξοδο. Η σκέψη του θανάτου περιπλανιόταν στις γωνιές του στάβλου σαν κρύο ρεύμα αέρα. Ο γάιδαρος, διαισθανόμενος το τέλος που πλησίαζε, πήρε μια απόφαση που δεν πήγαζε από ελπίδα, αλλά από μια τελευταία σπίθα αξιοπρέπειας. Πριν ο ήλιος προλάβει να ανατείλει πάνω από τον παλιό μύλο, άφησε πίσω του το μοναδικό σπίτι που γνώρισε ποτέ. «Θα πάω στη Βρέμη», συλλογίστηκε, και η σκέψη αυτή είχε το βάρος ενός όρκου. «Εκεί, λένε, η μουσική μπορεί να προσφέρει μια θέση σε όσους ο κόσμος θεωρεί άχρηστους. Θα γίνω μουσικός της πόλης». Δεν είχε προχωρήσει πολύ, όταν στην άκρη του δρόμου συνάντησε έναν σκύλο κυνηγότοπου. Το ζώο ήταν ξαπλωμένο στη λάσπη, λαχανιάζοντας βαριά, με τα μάτια του θολά από την εξάντληση, σαν να είχε τρέξει έναν αγώνα που δεν είχε τελειωμό. «Γιατί λαχανιάζεις έτσι, σύντροφε;» ρώτησε ο γάιδαρος με φωνή που έτριζε σαν ξερό ξύλο. «Αλίμονο», αποκρίθηκε ο σκύλος, και η φωνή του ήταν ένας υπόκωφος λυγμός. «Επειδή είμαι γέρος και κάθε μέρα γίνομαι πιο αδύναμος, επειδή δεν μπορώ πια να ακολουθήσω το κυνήγι στο δάσος, ο αφέντης μου θέλησε να με θανατώσει. Το έσκασα, όμως πώς θα κερδίσω τώρα το ψωμί μου; Η πείνα είναι ένας εχθρός που δεν μπορώ να νικήσω τρέχοντας». Ο γάιδαρος τον κοίταξε με μια βαθιά, σιωπηλή κατανόηση. «Ξέρεις κάτι; Εγώ πηγαίνω στη Βρέμη για να γίνω μουσικός του δήμου. Έλα μαζί μου. Θα παίζω εγώ το λαούτο κι εσύ θα χτυπάς τα τύμπανα. Στη Βρέμη, η φωνή μας θα έχει άλλη αξία». Ο σκύλος δέχτηκε την πρόταση με μια αργή, υποτακτική κίνηση του κεφαλιού, και οι δύο σύντροφοι της μοίρας συνέχισαν την πορεία τους πάνω στο σκληρό χώμα. Δεν είχαν προχωρήσει πολύ, όταν το βλέμμα τους έπεσε πάνω σε μια γάτα που καθόταν στην άκρη του δρόμου. Το πρόσωπό της ήταν μια μάσκα θλίψης, τόσο μακρύ όσο τρεις ημέρες βροχής. «Τι συμβαίνει, γριά κυρία; Γιατί αυτή η κατήφεια που σκοτεινιάζει το βλέμμα σου;» ρώτησε ο γάιδαρος με μια δόση σεβασμού προς την ηλικία της. «Πώς μπορεί κανείς να είναι χαρούμενος όταν η ίδια του η ζωή απειλείται;» αποκρίθηκε η γάτα, και η φωνή της ήταν ένας ψίθυρος γεμάτος παράπονο. «Επειδή τα χρόνια πέρασαν και τα δόντια μου άμβλυναν, επειδή προτιμώ πια να κάθομαι δίπλα στη ζεστασιά της εστίας και να ονειρεύομαι παρά να κυνηγώ ποντίκια, η αφέντρα μου αποφάσισε να με πνίξει στο ποτάμι. Κατάφερα να ξεφύγω, όμως οι δυνάμεις μου με εγκαταλείπουν. Πού να πάω; Πώς να επιζήσω σε έναν κόσμο που δεν συγχωρεί την αδυναμία;» «Έλα μαζί μας», της είπε ο γάιδαρος. «Εσύ που ξέρεις από νυχτερινές μουσικές, μπορείς να γίνεις μέλος της μπάντας μας στη Βρέμη. Η πόλη έχει ανάγκη από φωνές που κουβαλούν την εμπειρία της νύχτας». Η γάτα, βλέποντας μια χαραμάδα ελπίδας εκεί που πριν υπήρχε μόνο σκοτάδι, τους ακολούθησε. Λίγο αργότερα, περνώντας έξω από μια αυλή, άκουσαν έναν κόκορα να κρώζει με όλη του τη δύναμη, μια κραυγή που διαπερνούσε τα σωθικά του αέρα. «Κρώζεις τόσο δυνατά που μας ανατριχιάζεις», είπε ο γάιδαρος. «Τι σε βασανίζει;» «Προμηνύω τον καλό καιρό», απάντησε ο κόκορας, «γιατί είναι η μέρα που η Παναγία έπλυνε τα πουκάμισα του Θείου Βρέφους και θέλει να τα στεγνώσει. Αλλά τι νόημα έχει; Αύριο είναι Κυριακή και θα έχουμε καλεσμένους. Η νοικοκυρά, χωρίς ίχνος ελέους, διέταξε τη μαγείρισσα να με βάλει στην κατσαρόλα. Απόψε είναι η τελευταία μου νύχτα και κράζω με όση πνοή μου απέμεινε». «Τι κρίμα για έναν τέτοιο λαιμό να χαθεί έτσι», παρατήρησε ο γάιδαρος. «Φύγε μαζί μας. Πάμε στη Βρέμη. Οτιδήποτε είναι προτιμότερο από τον θάνατο. Έχεις δυνατή φωνή, και μαζί μας, η μουσική μας θα αποκτήσει μια άλλη ένταση». Οι τέσσερις φυγάδες συνέχισαν τον δρόμο τους, όμως η Βρέμη ήταν μακριά και η μέρα άρχισε να σβήνει, δίνοντας τη θέση της στο υποβλητικό σκοτάδι του δάσους. Θέλετε να συνεχίσω τώρα με την άφιξή τους στο δάσος και την ανακάλυψη του σπιτιού των ληστών, διατηρώντας την ίδια λεπτομερή και σοβαρή αφήγηση;